Ondernemersportret – verbinder met woorden en ware interesse

Tekstbureau Koning Bolo

Ze groeit op in een Leiderdorpse jaren ’30 woning met glas-in-lood en lang voordat ze bedacht heeft om later te gaan schrijven, begint ze al met heel veel boeken lezen. De Vijf, Arendsoog, de Dolle Tweeling – Birgit kruipt er helemaal in en naar de camping in Frankrijk gaat er natuurlijk een flinke stapel boeken mee. Woorden genoeg, maar als jong meisje is ze nog niet zo’n makkelijke prater als nu. Ze is verlegen en houdt zich wat op de achtergrond.

Totdat dit keurige ‘balletmeisje met de twee vlechten’ gaat voetballen: ze wordt spits in het allereerste meisjesteam van voetbalvereniging Meerburg. Het blijkt een schot in de roos: in het zwart-witte tenue ontstaan vriendschappen voor het leven en Birgit beleeft er een fantastische tijd. Ook de eerste zaadjes voor het schrijversvak worden geplant, voor het clubblad schrijft ze wekelijks een mooi wedstrijdverslag. 

Er volgt een opleiding Facilitaire Dienstverlening (nu Facility Management) in Den Haag met interessegebieden voorlichting en communicatie en na nog een master aan de universiteit van Leiden gaat ze aan de slag als communicatieadviseur. Voor verschillende werkgevers doet ze de interne- en externe communicatie. Zo draagt ze bij de Belastingsamenwerking bijvoorbeeld bij aan een beter leesbaar aanslagbiljet, door het jargon in begrijpelijke taal om te zetten.

Voor de jeugdbescherming zet ze zich in om te laten zien wat een ontzettend mooi en goed werk deze hulpverleners doen en voor welke dilemma’s ze staan. Het blijkt een grote uitdaging om tegenwicht te bieden aan de negatieve berichtgeving, die er helaas ook is. In 2015 start ze haar eigen tekstbureau, naast het werken in loondienst, zodat ze meer schrijfopdrachten kan gaan doen. Ondertussen brengt ze twee mooie kinderen groot en vanaf 2022 is ze fulltime ondernemer.

Bij Tekstbureau Koning Bolo dus. Een bedrijfsnaam op een heerlijk bedje van nostalgie: beeld je Birgit als zesjarige in, op de bank naast haar oudere broer. Op vrijdagavond mogen ze samen het toetje, een bakje rijstepap, voor de televisie opeten. Koning Bolo staat aan: een serie over een koninkrijk waar er van ieder beroep maar één is. Als er iemand ziek is, dan neemt de koning tijdelijk die plek in. Of het nu de slager of de bakker is – hij maakt er het beste van en het zorgt voor hilarische momenten. Broer en zus smullen van de pap en de serie en Birgit weet al heel snel: als ik ooit mijn eigen bedrijf heb, dan heet het Koning Bolo.

Inmiddels interesseert Birgit zich als een ware Koning Bolo in zoveel verschillende mensen en branches. Zolang de ondernemer maar hart voor de zaak heeft – gaat haar pen aan de schrijf. En waar ze vroeger op een partijtje het liefst rechtsomkeert maakte bij het zien van een kamer vol kinderen, heeft ze er nu juist plezier in om met mensen in contact te zijn en ze aan elkaar te verbinden. Zowel op netwerkbijeenkomsten als online is Birgit niet te missen en inmiddels helpt ze haar klanten ook met zichtbaarheid op LinkedIn. 

Ja, die vlechten van vroeger zijn niet meer. Integendeel: met regelmaat zet ze nu een helm op, om op haar BMW te gaan toeren. ‘Er gebeurt iets met mij als ik op die motor stap!’ Dat gaat over woorden als vrijheid, een gevoel van stoer. Vroeger met ijskoude handen – op Valentijnsdag bij hem achterop tóch naar Haarlem rijden om gezellig uit eten te gaan. Inmiddels met verwarmde handvatten, samen met haar man door het mooie Limburgse heuvellandschap of langs de Zeeuwse kust.

En dan is er nog een droom. Die van het schrijven van een eigen boek. Zo’n boek waar je in kunt verdwijnen, doorspekt met historische feitjes over de plek waar het zich afspeelt. In gedachten wandelt Birgit al door haar boek en totdat het zover is, doet ze voor klanten die een boek aan het schrijven zijn de redactie.

Blog – Je rolt zo van het een in het ander…

Behangen, slaapkamer, Koning Bolo, - make-over

Die kleding kan ik de lades van de nieuwe kasten, maar óók in de lades van het nieuwe bed. Wat een uitkomst is dat zeg. Nu willen we nog nieuwe raambekleding en een paar leuke rekjes aan de muur die manlief zelf heeft ontworpen en we zijn klaar. Met de slaapkamer dan hè. Er zijn namelijk al plannen voor een nieuw vloertje op de overloop, nieuwe bekleding op de trap (maar wat is de vraag, heb je een leuke suggestie?) en een nieuwe vloer in de werkkamer. Waarschijnlijk willen we daar dan ook wel weer wat met de muren doen, ben ik bang.

Ja, zo rol je dus van het een in het ander. We wilden dolgraag die kasten eruit en vervolgens heeft de hele slaapkamer een make-over ondergaan. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat het wel hele goede energie geeft als alles er zo lekker fris, vernieuwd en opgeruimd uitziet.

En dat… kan dus óók voor je teksten. Daarvoor ben je mij natuurlijk aan het juiste adres. Mijn man is van het klussen en ik ben van de teksten. Stel je begint bij je teksten op je LinkedIn-profiel. Je wil daar een paar stevige teksten en je wil vooral een lekker leesbaar profiel. Maar als je daar over het nadenken bent, blijkt dat de teksten op je website ook wel verfrissing en verduidelijking kunnen gebruiken. Wat dacht je van je folder of flyer en ander materiaal? En bij een post elke week op LinkedIn zou je ook wel wat hulp kunnen gebruiken. En…

En zo gaat dat dus. Je begint met een tekstje op LinkedIn en vervolgens heb je alle tekst over je onderneming onder handen genomen. Hiervoor ben je bij mij aan het juiste adres. We pakken het stap voor stap aan in jouw tempo. Dus ben jij klaar voor een make-over van je teksten? I’m your girl! En voor je klusopdrachten moet je toch echt bij een klusjesman zijn 😉

Nog een blog lezen over teksten? Zie: Maak je tekst leesbaarder

Blog – Zichtbaarheid loont!

Een van mijn lijfspreuken richting mijn klanten is: zichtbaarheid loont! Echt hoor, mensen moeten immers weten wat jij doet en waar ze jou voor kunnen inhuren. En als je dat regelmatig doet, dan onthouden mensen jou en je onderneming. Dat zichtbaar zijn als ondernemer kan op diverse manieren. Ik geef jou hier drie tips en een bonustip. Doe er je voordeel mee. 

Tip 1) Fysiek netwerken

Je kunt als ondernemer allereerst zichtbaar zijn door naar netwerkbijeenkomsten te gaan. Je gaat daar in gesprek met andere ondernemers en vertelt wat jij doet. Maar daarin heb je verschillende mogelijkheden. Bij sommige bijeenkomsten is het gewoon een informeel samenzijn waarbij je je aan elkaar kunt voorstellen en bij bijvoorbeeld wekelijkse netwerken is er een vast programma waarbij je vaak ook over je onderneming mag pitchen. En dat is bij uitstek een mooi moment om je onderneming in de schijnwerper te zetten. 

Zo zit ik zelf bij het Conn-X-e Businessnetwerk in Leiden waar ik elke donderdag van 7.00-9.15 uur ontbijt met een groep andere ondernemers. En ik bezoek ook regelmatig andere minder frequente netwerkbijeenkomsten zoals ‘Netwerken op Hakken’ waar je uiteraard alleen vrouwelijke ondernemers ontmoet. Beide soorten bijeenkomsten vind ik heel inspirerend en ik ga dan ook weer vol energie naar huis. Bovendien leer ik elke keer weer nieuwe ondernemers kennen waarmee ik mijn netwerk uitbreid. 

Tip 2) Online netwerken

Naast dit fysieke netwerken, kun je natuurlijk ook online netwerken door jouzelf en je onderneming op sociale media te laten zien. Laat maar zien wie je bent en wat je doet én wat je voor iemand kan betekenen. Het heeft vaak wel even tijd nodig voordat het loont. Je bent als ’t ware aan het zaaien. Maar als je dat zaaien consequent doet, levert dat uiteindelijk klanten op. Door jezelf te laten zien, word je vaak ook weer uitgenodigd om te linken zodat je netwerk ook op die manier groeit. 

En wil je nu écht zichtbaar zijn, dan is het handig als je naast je tekst ook beeld hebt! Beeld van jouzelf, want de klant wil immers met jou in zee. Daarom heb ik dit jaar een heuse fotoshoot gedaan. Iets waar ik als een berg tegenop zag, maar wat was het leuk! Het is zaak om een fotograaf te vinden waarbij je je op je gemak voelt, want dat zie je echt terug in je foto’s. En dat je van tevoren ook een idee hebt waar je de foto’s wil maken. De foto’s uit mijn shoot gebruik ik regelmatig bij mijn social-media-berichten. 

Tip 3) Reageren op berichten

Zeer belangrijk is het als jij zelf reageert op de comments die worden gegeven op een door jou geplaatste post. Reageer daar niet alleen met een ‘like’ op, maar geef jouw eigen ‘comment’ daar weer op. Je houdt zo het gesprek gaande. Het valt niet stil. Dat is goed voor het bereik en bovendien doet iemand moeite om iets aan jou te laten weten, dan is het ook wel zo netjes om daar wat uitgebreider op te reageren. Mooi meegenomen is dat mensen in jouw netwerk ook weer jouw comment voorbij zien komen. En dat is goed voor je zichtbaarheid!

Vind je zelf berichten plaatsen allemaal nog een beetje spannend, dan is het goed om te weten dat je ook al zichtbaar bent op social media als je op berichten van anderen reageert. Een comment of like wordt immers gezien door mensen uit je eigen netwerk én door mensen uit het netwerk van degene waar je op reageert. En als je profiel goed up-to-date is, zien die volgers wat jij doet en ben je dus zichtbaar. Zie als een eerste stap op weg naar meer zichtbaarheid. 

Tip 4) Bonus 

Ik heb ook nog een bonustip voor je in het zichtbaar zijn. Ik heb namelijk mijn auto laten beletteren met mijn logo, bedrijfsnaam en websiteadres. En een van mijn klanten vond mij door middel van mijn bedrijfsnaam en logo op mijn auto. Hoe leuk is dat! Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om te adverteren op een nieuwswebsite, in een huis-aan-huisblad of om een folder of flyer te laten maken en die te verspreiden. Op moment dat mensen dan iemand nodig hebben uit jouw branche, kom jij als eerste oppoppen in hun geheugen omdat jij regelmatig voorbijgekomen bent of omdat ze jouw flyer in handen hebben gehad.

Kortom: zichtbaarheid loont! Wil je zelf gaan posten of teksten schrijven, maar heb je hulp of een zetje nodig, stuur mij dan een berichtje. Ik help je graag op weg naar meer zichtbaarheid. Samen zetten we de stappen die nodig zijn, maar wel in jouw eigen tempo.

Nog een blog lezen met tips? Lees mijn blog: Maak je tekst leesbaarder!

Blog – Ik rijd zo het verkeersinfarct in!

Op een mooie donderdagmiddag reed ik van de supermarkt naar huis zo het verkeersinfarct van Leiderdorp in. Op de dichtbijgelegen A4 was een flink ongeluk gebeurd en dat betekende vervolgens dat héél veel automobilisten die vanuit de richting Amsterdam naar Den Haag moesten, maar even binnendoor via Leiderdorp reden. Míj́n Leiderdorp. En dat is helaas niet de eerste keer dat dit gebeurt.

Ik kwam nietsvermoedend van het boodschappen doen. Als eigen baas is het immers zo handig dat je gewoon kan beslissen om midden op de dag boodschappen te doen. Spijt had ik, enorme spijt van dit heerlijke beslisrecht. Elke weg richting mijn huis stond vol met auto’s. Op nog geen kilometer van mijn huis kwam ik vast te staan. Muurvast. Met mijn wagen volgeladen met boodschappen die een koelkast wel konden waarderen. Hoe frustrerend is dat? Nou ik kan je vertellen: héél frustrerend.

Langzaam een autolengte vooruit

Ik ben niet zo goed in wachten tot ik eindelijk een autolengte mag opschuiven dus ik keerde om. De bestuurders van de auto’s achter mij keken mij meewarig aan. Waarschijnlijk dachten zij: wat gaat zij nu weer doen? Om vervolgens, nadat ik de hele rij gepasseerd was, een andere aanrijroute te nemen die wél reed. Althans dat dacht ik op dat moment. Die eerste kilometer had ik in ieder geval rijdend te pakken. So far, so goed. Ik kon zelfs doorschakelen naar de derde versnelling. Tot… ik ook daar stil kwam te staan. Ik denk dat het daar zelfs nog wel erger was. Veel erger. Ik was hierdoor letterlijk en figuurlijk verder van huis. 

Frustratie van mij afschrijven

Ik heb er uiteindelijk twee uur overgedaan voordat ik thuis was. Twee uur! Over een stukje waar ik normaliter vijf minuten over doe. Enorm zonde van mijn tijd. Het was werkelijk waar zo frustrerend, omdat je vaststaat en geen enkele kant op kunt. Als je omkeert, sluit je immers weer ergens anders in de rij aan. Deze tekst schrijven, was voor mij een soort verwerking. Ik heb het als ’t ware van mij af kunnen schrijven, want wat heb ik mij zitten verbijten. Maar uiteindelijk levert dit dus toch ook weer een mooie tekst op die jij als bezoeker van mijn website kunnen lezen. Zodat duidelijk wordt hoe ik schrijf.

Nog meer lezen over mij over wat ik meemaak, lees het in mijn blog ‘Mijn eigen attractiepark‘.

Blog – Beslissen over de dood van een dier

Hond Pip

Onze hond Pip had laatst gezondheidsproblemen. Hij was ’s nachts heel onrustig. Liep maar heen en weer. Zodra hij lag, stond hij weer op, ging naast mijn bed zitten en tikte mij met zijn pootje aan. Wat voel je je dan machteloos. Je weet niet wat er aan de hand is en je kunt het ook niet vragen. Althans je kunt het wel vragen, maar je krijgt geen antwoord. Het voelde als die tijd dat de kinderen klein waren en je ’s nachts meerdere malen uit je bed moest. Doordat ze zo klein waren, konden ze nog niet praten en probeerde je dus ook maar wat om het te verzachten. Zo ook bij onze lieve Pip.

Pilletje hier, pilletje daar

De volgende dag kon ik gelukkig gelijk bij de dierenarts terecht. Hij werd onderzocht. Ze nam een echo van zijn buik en er werd bloed afgenomen. Maar er kwam niet echt iets concreets uit. Wel een pilletje hier en een pilletje daar. En ook nog een maagbeschermer erbij. Tot slot nog andere voeding. Uiteindelijk trok het weer weg in de tijd die volgde. Maar dit zet je wel aan het denken. Wat als? Maar eerlijk gezegd wil je daar helemaal niet aan denken. 

Je wil gewoon dat je huisdier heel lang bij je blijft en zeker niet ziek wordt. Ik moest gelijk weer aan onze konijnen denken die we aanschaften toen onze kinderen nog klein waren. De kinderen vroegen namelijk regelmatig: ‘Mam, mogen we een konijn? Ah… mama toe nou.’ En wát doe je dan? Na dat zo vaak gehoord te hebben en het ook nog opvoedkundig een goed plan te vinden, ga je dus toch op pad om konijnen te kopen. Konijnen in meervoud, want eentje is zo zielig. 

Een schuinhangend kopje

En dan gaat op een dag één van de twee konijnen een beetje vreemd doen: hij tolt als het ware om zijn as. Manlief gaat ermee naar de dierenarts. Deze geeft aan dat er niet zo veel meer aan te doen is en manlief laat het beestje uit zijn lijden verlossen. Gelukkig hadden we nog een konijntje over. Al was het ook best zielig voor het konijn zo alleen. Maar het konijntje ziet af en toe een groot dier voor zijn hek staan springen. Onze hond Pip vond dat natuurlijk reuze interessant zo’n konijn. 

Maar op een dag gaat het koppie van het overgebleven konijntje schuin hangen. Eén kant op en daardoor kan hij ook maar één kant oplopen. Hup… toch maar weer even naar de dierenarts. Die geeft aan dat het óf een hersenbloeding óf een oorontsteking óf een parasiet kan zijn. Er is maar een kleine kans dat het beestje dit gaat overleven. Dus… Dus wat? Moet ik het beestje dan maar gelijk in laten slapen? Zonder iets gedaan te hebben? Nee, dát kan ik absoluut niet. 

Vreselijke beslissing

Dus kregen we voor alle drie de mogelijke oorzaken medicijnen. Na een paar weken gaat het een stuk beter met het konijn. Maar dan hangt ineens zijn koppie de andere kant op en ligt hij alleen nog maar op zijn zij. Hij kan niet meer bij zijn etensbak. Arm beestje. Hup, wij weer in de auto naar de dierenarts. Wederom krijgen we de boodschap: ‘Er is een hele kleine kans dat het beestje hier bovenop gaat komen.’ 

Wat doe je dan? Wat is dat een moeilijk besluit. Het beestje ademt gewoon, ligt hulpeloos op zijn zij en wij moeten beslissen over zijn leven. Met tranen die over mijn wangen biggelen, nemen we het besluit om ‘m in te laten slapen. Wat een vreselijke beslissing is dat. Een beslissing over leven en dood. We zijn erbij als hij het spuitje krijgt, als hij vecht voor zijn leven en als hij dan uiteindelijk het leven loslaat. Wat vond ik dit moeilijk. 

Zo lang mogelijk genieten

Op dat moment neem ik de beslissing: wij nemen géén huisdier meer. Ik wil dit niet nog een keer meemaken. Ik vind het echt vreselijk zo’n beslissing. Thuis springt een vrolijke Pip tegen ons op. Pip vindt het raar, zoekt het konijn, maar vindt ‘m natuurlijk niet. We hebben gelukkig toch nog een huisdier, maar ik hoop van harte dat we nog héél lang van onze lieve Pip kunnen genieten. En als Pip dan zo onrustig is als laatst, hoop ik dat des te meer. 

Nu een blog lezen waar mijn zoon in voorkomt? Zie: Geen haar, maar lijm op mijn tanden!

Blog – Dansen tot je erbij neervalt

Ik ben laatst naar ADE geweest. ADE? Ik zie je denken. ADE staat voor Amsterdam Dance Event, het grootste clubfestival ter wereld in ons eigen Amsterdam. Vijf dagen lang staat de stad in het teken van ‘dance’. Iedere dag worden er tientallen feesten en festivals georganiseerd door de hele stad waar de dj’s vooral house of techno draaien. Er komen die dagen zo’n 350.000 mensen op af om heerlijk te dansen. En ik was daar dus één van!

Vette lichtshows

Manlief en ik gingen met vrienden mee en lieten ons op zaterdag in de Amsterdamse haven onderdompelen in het muziekgeweld en het festivalgewoel van Dockyard en Mystic Garden. Dochterlief was ons op woensdag op een ander feestje voorgegaan en had ons voorzien van verschillende filmpjes met hele vette lichtshows en uiteraard opzwepende muziek. We hadden er dus helemaal zin in. Natuurlijk hadden we ons festivaloutfit aangedaan zodat we niet te veel uit de toon zouden vallen.

Om lekker tijdens het dansen een biertje te drinken, gingen we met het openbaar vervoer naar ‘the place to be’. Een hele tour. Met de fiets naar het station, daarna de trein naar Amsterdam en vervolgens in een speciale bus naar het festivalterrein. Allemaal prima geregeld hoor. Door corona begon het feestje al in de ochtend en kon het maar tot middernacht uur duren. En zodoende kwamen wij in de middag op het festivalterrein aan. 

Superrelaxed

En we keken onze ogen uit. Wat een heerlijke drukte. Dat laatste waren we door corona eigenlijk niet meer gewend. En wat een goede sfeer. Het was allemaal superrelaxed. Je zag echt allerlei soorten mensen en van jong tot oud. Wij vielen door onze leeftijd niet eens zo erg op. Er waren veel meer festivalgangers van onze leeftijd. We zagen outfits van superfestivalachtig tot heel gewoon. Alles kan daar en er is ook niemand die je aanstaart. 

Om half drie in de middag dronken we ons eerste biertje en dansten we bij de eerste dj die we tegenkwamen. Dat voelde goed. Dat hebben we nog de rest van de middag en avond bij verschillende dj’s gedaan. En tussendoor hebben we heerlijk in het zonnetje gesnackt bij de foodtrucks. Toen de schemering begon in te zetten, gingen de lampjes aan en veranderde het festivalterrein in een sprookjeswereld. Wat een heerlijke relaxte sfeer voelde je om je heen.

Helemaal kapot

We dansten tot we erbij neervielen. En dat vielen we echt op een gegeven moment. We waren he-le-ma-al kapot en dan was nog niet eens het einde van de avond. En te bedenken dat we hele tour naar huis nog moesten gaan maken. We dronken ons laatste biertje en sloten af met een kop koffie. Om ons heen werd uiteraard flink doorgefeest. Voor ons was het wel even goed zo. 

Thuis aangekomen deden we onze voetjes omhoog. Moe, maar zeer voldaan keken we terug op onze eerste ADE-ervaring. Toen dochterlief in onze familie-app vroeg hoe we het hadden in Amsterdam en of we nog leefden, appte zoonlief terug dat we al thuis waren. Daar begreep onze twintiger natuurlijk helemaal niks van. Wij gelukkig wel. Volgend jaar gaan we zeker weer. We hebben absoluut de smaak te pakken, maar misschien moeten we van tevoren wel eerst even flink in training.

Lees ook een andere blog over wat er mijn leven gebeurt: Het is gebeurd, ik ben 50!

Blog – Herinneringen die zorgen voor geluksgevoel

Zo’n zes jaar geleden was mijn tienjarige zoon helemaal in de ban van de filmpjes van Enzo Knol. Ook wel bekend als Knolpower. Een jongen met een zeer monotone en vooral ook schreeuwerige stem vertelde elke dag in zijn vlog wat hij met zijn broer en vrienden aan het doen was in het spel Minecraft. Voor mij was het ongelooflijk dat kinderen dát leuk vinden en dat die jongens daar hun brood mee kunnen verdienen. En zij verdienden er goed geld mee, want ik zag veel kinderen met een Knolpowercap of -shirt. Ook mijn zoon had een trui en een cap, die hij met veel plezier droeg. Hij was er echt helemaal gelukkig mee. Daar ben ik blij om, want ik vind het belangrijk dat hij mooie herinneringen opbouwt. Herinneringen waar je later met een gevoel van geluk op terugkijkt. Ikzelf heb goede jeugdherinneringen overgehouden aan de televisieserie ‘Koning Bolo’. Niet alleen aan de serie heb ik goede herinneringen, maar ook aan de hele entourage eromheen. 

Vorige eeuw

Deze serie werd op vrijdagvond net na ons avondeten uitgezonden. Mijn grote broer en ik mochten dan voor de televisie, al kijkend naar deze serie, ons toetje opeten. Dat was een unicum. Voor de televisie eten gebeurde zelden in die tijd. We hebben het immers over de vorige eeuw. Op vrijdag maakte mijn moeder altijd warme karnemelkse- of rijstepap. Dat wikkelde zij vervolgens in kranten en zette het in het bed van mijn ouders. Zo bleef het lekker warm. Dit tafereel staat samen met Koning Bolo zowel in mijn geheugen als in die van mijn broer gegrift. Op verjaardagen hebben we het dan ook regelmatig over ‘Koning Bolo’. Het jammere is toch wel dat op een enkeling na niemand weet waar wij het dan over hebben. Ze verklaren ons zelfs regelmatig voor gek. En roepen dan dat het zeker op lokale tv-zender van Leiderdorp werd uitgezonden. 

Een échte herinnering

Toch is deze herinnering voor ons echt. Heel echt. Zeker omdat we deze herinnering samen hebben. De serie gaat over een koning die als hij gaat slapen zijn kroon verruilt voor een slaapmuts. Vervolgens maakt hij van zijn troon zijn bed. Hij schuift dan als ’t ware een bed uit zijn troon. Ook heeft hij een dochter die op een brommer rijdt en in de tuin bevindt zich een doolhof van heggen. Elk beroep in het koninkrijk Mini-Solo worden door slechts één persoon uitgeoefend. Als deze persoon ziek is, moet de koning volgens de wet zijn of haar plaats innemen. Koning Bolo maakt hierdoor de vreemdste situaties mee. Ik zie het allemaal nog zo voor me. 

Wij zijn niet gek

Omdat ik toch wel graag wilde laten zien dat mijn broer en ik niet helemaal van lotje getikt zijn, heb ik informatie over de tv-serie opgezocht. En wat blijkt: er zijn van de serie slechts twaalf afleveringen gemaakt en uitgezonden. Het grappige is dat er in mijn beleving denk ik wel honderden afleveringen waren. Helaas is er vrijwel niets bewaard gebleven omdat in vroeger dagen de televisiebanden na uitzending opnieuw werden gebruikt. En namen ze dus over de vorige aflevering heen op. Toch heb ik bij het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid één aflevering op kunnen vragen. En heb ik dus bewijs in handen dat mijn broer en ik (op dat punt) niet voor gek verklaard hoeven te worden.  

Soort van geluksgevoel

Hoewel het maar zo weinig afleveringen heeft gehad, blijft Koning Bolo voor mij een mooie herinnering. Het roept een soort gevoel van geluk op. Dit geluksgevoel heeft er zelfs voor gezorgd dat ik zes jaar geleden mijn tekstbureau de naam Koning Bolo gaf. En tot op de dag van vandaag heb ik daar nog geen spijt van. Of de schreeuwerige en monotone stem van Enzo Knol dit gevoel van geluk ook bij mijn zoon heeft opgeroepen weet ik nog zo net niet, maar toch wens ik hem dit fijne gevoel van harte toe.

Lees ook een andere blog waar mijn zoon in voorkomt: Geen haar, maar lijm op mijn tanden

Blog – Duur proefritje

Er valt een envelop van het CJIB op de deurmat op mijn naam. Ik maak ‘m open en lees: ‘Er is met uw voertuig een strafbaar feit gepleegd. Neem contact met ons op.’ Woho, wat is dit? Wanneer? Hoe en met welk voertuig? Dat zijn gelijk de eerste vragen die door mijn hoofd schieten. Adem in, adem uit. Ik lees verder. Ik zie een datum en ik zie een voertuig. Okay, het gaat over mijn motor. Ik was mijn dochter al stilletjes aan het vervloeken omdat zij regelmatig mijn auto leent. Oeps, iets te snel met mijn gedachten. Sorry, mijn lieve kind. 

Strafbaar feit gepleegd

Er is dus een strafbaar feit gepleegd met mijn motor op een maandagochtend om half elf op het moment dat ik op kantoor aan het werk was. En waar ik om acht uur in mijn auto naar toe reed. Wacht eens even. Er begint iets te dagen. Op dat moment probeerde manlief mijn motor te verkopen aan een geïnteresseerde eventuele koper. Deze meneer wilde een proefritje maken. Prima, geen probleem zou je denken. Zijn vrouw en de auto bleven bij mijn man. Dus mocht hij zich uit de voeten maken met mijn mooie groene monster, dan hadden we in ieder geval zijn vrouw nog om uit te leveren. Al kon het natuurlijk ook zijn dat het hem daarom te doen was. 

Na het ritje wilde de man mijn motor toch niet kopen. Jammer, dan zoeken we toch naar een andere koper. Maar na een week kreeg ik post van het CJIB over dat bewuste ritje op die zonnige maandagochtend. Deze proefritmeneer, die een ritje maakte op andermans motor oftewel mijn motor, had het gepresteerd om binnen de bebouwde kom maar liefst 64 km, na aftrek ook nog, te hard te rijden. Dat is lekker zeg. Meneer wilde mijn motor natuurlijk even lekker opentrekken. Met alle gevolgen van dien. Maar wat te doen? Na een telefoongesprek met een alleraardigste dame van het CJIB bleek dat ze de persoonlijke gegevens van de bestuurder van het bewuste moment nodig hadden. Dat betekende dat wij of hijzelf die gegevens door moesten geven. 

Zelf contact opnemen

Dat was even een schrikmomentje, want al die gegevens hadden we niet. Je gaat toch uit van het goede van de mens. Inmiddels niet meer natuurlijk. Maar normaliter ga je ervanuit dat iemand niet zo hard rijdt binnen de bebouwde kom. Zeker niet op andermans motor. Lijkt mij meer iets voor de snelweg. Dan is 114 of 120 km goed te overzien en weet je ook hoe de motor rijdt. Afijn, we moesten de gegevens achterhalen. We zagen de bui al hangen en je vraagt je gelijk af: ‘Wat gaan we er dan aan doen?’ Gelukkig viel het allemaal mee. Na wat gevloek aan de kant van de proefritmeneer gaf hij aan dat hij zelf contact op zou nemen met het CJIB. 

Dan is het natuurlijk wel afwachten of hij dat daadwerkelijk doet. Gelukkig nam de proefritmeneer zijn verantwoordelijkheid en kreeg ik een paar dagen later post van het CJIB met de boodschap: ‘Verzoek om contact afgerond. U hoeft niks meer te doen. U wordt niet meer verdacht van een strafbaar feit.’ Dat was goed nieuws. Ik was crimineel af.

Te goed van vertrouwen?

Voor ons was dit wel een hele wijze en harde les om toch op dit soort momenten iets minder goed van vertrouwen te zijn. En wellicht voor mijn lezers om hier ook iets van mee te nemen. Mijn motor is gelukkig daarna verkocht aan een hele blij motorvrouw die er vast net zo veel plezier van gaat krijgen als dat ik had. En mocht je het je afvragen: natuurlijk blijf ik motorrijden. Ik heb een nieuwe motor, waar ik ook wel heel blij mee ben. Daarop kan ik door een prettigere houding nog meer kilometers maken. 

Lees ook een andere blog over motorrijden: Wat zijn we toch kwetsbaar!

BOEKENTIP – De zeven zussen

Tekstbureau Koning Bolo

BOEKENTIP – De zeven zussen

Eigenlijk wilde ik er niet aan beginnen. Ik was er fel op tegen. Iedereen is in de ban van die boeken. Mijn schoonzus, vriendinnen, de buurvrouw. Zelfs mijn moeder. Hoe leuk kan het nu zijn, dacht ik zelfs. Het is zo’n hype. Ik begin er daarom alleen al niet aan. Ik doe het niet! Totdat een vriendin die best kritisch is op boeken en dus niet zomaar alle boeken leest, mij deze boekenreeks sterk aanraadde. Ze had ook nog eens alle zeven boeken voor me. Dus ben ik overstag gegaan.

En… ik moet je zeggen: ik snap het wel. Ik ben om. Inmiddels ben ik al in boek 5 aan het lezen en ’s avonds moet ik me er echt toe zetten om het licht uit te doen omdat het al laat is en ik de volgende dag weer vroeg op moet. Ik wil gewoon heel graag verder lezen. Ik leg alles (oké bijna alles) aan de kant om maar verder te kunnen lezen. Het leest heel fijn en de schrijfster zorgt ervoor dat je enorm nieuwsgierig wordt naar het verhaal verder.

Als beginnend schrijver kan ik bovendien alleen maar grote bewondering hebben voor de schrijfster Lucinda Riley en niet te vergeten haar ondersteunende team. De boeken zijn fictie, maar elementen in het verhaal zijn gestoeld op waarheid. Er is zoveel research gedaan en goed ook. Elk boek gaat over een zus en over een ander werelddeel. Leerzaam dus ook nog en zo geschreven dat er je gewoon heen wilt waar het zich afspeelt.

Noorwegen zit altijd al in mijn hart sinds ik daar op de motor op vakantie was, maar Rio de Janeiro of Australië trekken nu meer dan ooit. En het stuk over Thailand was een feest van herkenning. Ik zag het allemaal zo voor me. Of het deel over het Alhambra. Ik ben daar geweest, maar zou er nu graag nog een keer heengaan en er met een andere blik naar kijken.

En dan te bedenken dat de schrijfster kortgeleden is overleden. Hoe verdrietig is dat. Gelukkig wordt het achtste boek, over de vader, nog afgemaakt door haar zoon. Iedereen die de boeken leest, is daar blij mee. Want het mysterie van Pa Salt wil iedereen toch wel opgelost zien. Kortom; een echte aanrader deze Zeven zussenreeks!

Lees ook een andere boekentip: Mijn vader/moeder zei altijd!

BLOG – Wat zijn we toch kwetsbaar

De afgelopen weken laten ons maar al te duidelijk zien dat we als mens enorm kwetsbaar zijn. Ik heb het idee dat we dat wel eens vergeten. Althans ik wel. Ik realiseerde mij dat een paar dagen geleden des te beter. Op de terugweg van een paar heerlijke dagen motorrijden wachtte ik naast mijn man voor een open brug. Nietsvermoedend van wat komen ging.

Ik stond linksachter de auto voor ons opgesteld en mijn man rechts. Gezamenlijk wachtend totdat de brug dicht ging en we weer konden starten en doorrijden. Dan zie ik ineens een grijze auto heel dicht naast mij rijden en dan bedoel ik echt heel dicht naast mij. Het volgende moment realiseer ik mij dat de auto, die dus héél dicht naast mij rijdt, over mijn linkervoet heen rijdt. Mijn linkervoet die als ’t ware onder of een beetje naast mijn motor staat. Ik denk eigenlijk achteraf dat ik het eerder zag dan voelde. Of misschien wel tegelijkertijd. Maar ik was vooral verbijsterd. 

‘Ze rijdt over mijn voet heen’

Ik roep naar mijn man: ‘WTF, ze rijdt gewoon over mijn voet heen.’ De vrouw in de auto rijdt rustig door en heeft helemaal niet in de gaten wat zij deed. Mijn man zet snel zijn motor voor haar auto zodat ze niet verder kan. Ikzelf start ook en rijd mijn motor links naast haar zodat zij haar raampje kan openen. Ze opent haar deur op een kier en kijkt mij vooral heel verschrikt aan. ‘U reed over mijn voet heen mevrouw,’ bijt ik haar woedend toe.

De adrenaline schiet door mijn hele lijf heen en voel ook vooral ongeloof dat dit gebeurde. Ik stond erbij en keek erna. Echt vriendelijk reageer ik dus niet naar deze vrouw. ‘Ja, maar u stond dan ook midden op de weg,’ zegt deze dame. Zich totaal niet bewust van wat zij net heeft gedaan en wat de eventuele gevolgen kunnen zijn. Bij een auto had zij schade gereden door er zo dicht langs te rijden. Bij mij was het mijn voet waar ze overheen reed. 

Menselijke kwetsbaarheid

Ondertussen beweeg ik mijn voet en heb het idee dat dat wel gaat. Mijn man dirigeert deze dame als een ware motoragent naar de zijkant zodat we even kunnen praten. De vrouw blijft volhouden dat wij midden op de weg stonden en zegt met grote moeite sorry. Ze perst het eruit. Ik probeer haar nog mee te geven dat ze niet zo dicht langs motorrijders moet rijden, maar voel tegelijkertijd dat dit geen zin heeft. We stappen weer op.

Naar huis rijdend realiseer ik mij dat ik als motorrijder echt heel kwetsbaar ben. Ik weet dat natuurlijk wel, maar dit zo lullige akkefietje maakt het even heel duidelijk voor mij. Ik denk vervolgens aan de motorpolitieagent Arno die het aan de stok kreeg met een gevaarlijke vrachtwagenchauffeur en dit met zijn leven heeft moeten bekopen. En als ik vervolgens onze menselijke kwetsbaarheid breder trek, denk ik aan Peter R. de Vries. Gewoon op klaarlichte dag neergeschoten in het centrum van Amsterdam. 

Het water kwam en overwon

Of ik denk aan alle mensen in Limburg, de Eiffel en België. Het water kwam en overwon. En nam hun bezittingen of zelfs hun leven. Of neem de Olympische sporters die jaren trainen voor de Olympische Spelen en dan positief getest worden op corona en naar huis moeten. Geen spelen, niks, nada. Of de vriendin die de diagnose borstkanker krijgt en van een gezonde vrouw ineens een ‘zieke’ vrouw wordt. Van de ene op andere dag. Of de vriendin die haar moeder ziet lijden aan kanker. Haar moeder die zo kwetsbaar en zo fragiel is geworden door haar ziekte. Maar misschien is de kwetsbaarheid van de vriendin nog wel het grootst nu ze haar moeder zo ziet lijden en machteloos moet toekijken. 

Onbeschrijflijk kwetsbaar zijn we eigenlijk als mens. Wij vergeten dat nog wel eens in ons dagelijkse drukke en georganiseerde leven. Aan de ene kant is dat goed, anders hebben we geen leven. Maar soms is het toch ook belangrijk om stil te staan bij waar je nu staat, wat je hebt en wat je voelt. Je leven kan zomaar in een split second anders zijn.

P.S. Met mijn voet gaat het goed. Slechts een beurse plek aan overgehouden. Heel blij dat ik motorlaarzen aan had en ik heb gelijk gekoeld toen ik thuiskwam.

Lees ook een andere blog over motorrijden: Vallen en weer opstaan