BLOG – Het is gebeurd, ik ben 50!

Ja, het is gebeurd! De grote vijf zit in mijn leeftijd. Iets waar ik enorm tegenop zag. Sinds vorige maand moet ik nu dus zeggen dat ik vijftig ben als naar mijn leeftijd gevraagd wordt. Vijftig, vijftig, vijftig! Ik zeg en schrijf het nog maar een paar keer. Het is niet anders, maar ik voel mij gewoon écht geen vijftig. Het klinkt ontzettend oud. En zo voel ik mij absoluut niet. 

Bril op, bril af

Ja, eerlijk gezegd wel als ik aan het koken ben en de gebruiksaanwijzing achterop een pakje wil lezen. Dan zie ik dat dus niet of althans de lettertjes zijn zo klein dat ik er nog geen soep van kan maken. Ook al gaat het om een pakje soep. Of als ik ’s avonds in bed nog even wat wil lezen. De e-reader is geen probleem. Ik zet de lettergrootte gewoon maximaal. Maar bij een tastbaar boek lukt dat dus niet en ben ik veroordeeld naar mijn twee-euro-leesbril van de supermarkt. Wel hip groen. Althans dat vind ik zelf. Mijn dochter van twintig (ja, zij wel) vindt ‘m vreselijk. 

Het ergste is nog met dat thuiswerken en dus online vergaderen als iemand een document deelt. Op mijn laptop zien de lettertjes van dat document er dan echt heel slecht leesbaar uit. Toch maar weer die leesbril op of blij zijn als iemand anders uit de vergadering vraagt om het document in wat grotere letters te zetten. Maar zelf vragen, nee dat is echt een ‘bridge to far’.

Kijk haar eens vlot gaan

Als ik het dan waag om extra te gaan bewegen op mijn oude dag en mijn skates weer opsnor, voel ik mij ook nog lang geen vijftig. Ik ‘zie’ de mensen dan denken: kijk haar eens vlot op die skates gaan. Althans dat hoop ik dat ze dat denken. Het ziet er ongetwijfeld anders uit dan dat ik zelf voor ogen heb. Maar so what! Het voelt echt wel goed om zo bezig te zijn. Het geeft zelfs energie naast dat het me natuurlijk ook mijn adem flink beneemt. Alle begin is moeilijk.

Alleen de volgende dag bij het opstaan voel ik toch net even die spieren die ik eerder gewoon niet opmerkte. Op dat moment denk ik wel, komt dat nu specifiek omdat ik vijftig ben? Toen ik negenenveertig was, had ik dat echt niet. Duh!

De klok tikt door

Of ik ga een avondje borrelen met vriendinnen. Dat is zo gezellig dat het nachtwerk wordt. De wijn vloeit overmatig nadat we eerst al een maxi-fles prosecco vanwege mijn verjaardag soldaat hebben gemaakt. En ondertussen tikt de klok vrolijk door. Ik stap om half drie mijn bedje in. Dat gaat prima. Nergens last van. Het opstaan de volgende morgen heeft echter wat meer voeten in de aarde. Dat ging vóórdat ik vijftig was toch echt wel makkelijker.

Zo gek nog niet

Maar inmiddels heb ik mijn vijftig-zijn wel kunnen omarmen. Het heeft toch ook z’n voordelen. Zo werd ik eerder uitgenodigd voor mijn Covid-19-vaccinatie dan de niet-vijftigers. Zo’n leesbril is ook gewoon weer een extra leuk accessoire om uit te zoeken. En als je de bril dan opzet, zie je er net wat wijzer uit. Kan best handig zijn. Dat sporten hoef je op deze leeftijd helemaal niet op zo’n enorm rap tempo te doen. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet.

Op deze leeftijd heb je ook geen kleine kinderen meer. Dus wat later opstaan na een avondje doorhalen, kan prima. Of het om de vijf weken naar de kapper gaan om mijn grijze haren te verven als een heerlijk relaxmomentje zien. Dus het is zo gek nog niet om vijftig te zijn. Ja vijftig, vijftig, vijftig! Ik zeg en schrijf het nog maar een paar keer. Dat ben ik en ik schaam mij er niet voor. 

Lees ook mijn eerdere blog over vijftig worden: Help, mijn lichaam zit vast!

BLOG – Help, mijn lichaam zit vast!

BLOG

Het gaat gebeuren in 2021: dan word ik vijftig! Ik vind het wel een dingetje hoor. Met dertig en veertig had ik echt geen probleem. Van veertig richting de vijfenveertig ging nog wel. Daarna richting acht- en negenenveertig kon ik het ook nog behappen, maar nu écht tegen die vijftig aanschuren vind ik moeilijk, héél moeilijk. Helaas kan ik het niet veranderen, met de beste wil niet. Mijn geboortejaar is en blijft immers 1971 – supermooi jaar natuurlijk dat daar gelaten – en dus gaat het gewoon gebeuren. 

Een grens overgaan

Voor mij betekent het wel een grens overgaan. De grens van mij nog altijd dat jonge meisje voelen en nu dan eindelijk naar dat ‘vrouw zijn’ gaan. Nu pas? Ik hoor het je denken. Maar dan wel een vrouw op flinke leeftijd voor mijn gevoel, want als je zegt ‘Ik word vijftig’ dan is dat toch een halve eeuw die je in de mond neemt. En dat klinkt dus echt wel als een soort half-antiek. En toch, in mijn hoofd voel ik mij niet half-antiek. In mijn hoofd voel ik mij dat ‘meisje’ van dertig op weg naar veertig. Die ondertussen moeder is geworden van twee kinderen die nu, moet ik eerlijkheidshalve wel toegeven, ook al op weg zijn naar volwassenheid. Althans zo noemt men dat als je richting het einde van je tienerjaren gaat. Of zij voor mijn gevoel door hun gedrag ook richting volwassenheid gaan, is een tweede. Mentaal gezien voel ik mij daarom helemaal geen bijna-vijftig. 

Funest voor mijn lichaam

Lichamelijk gezien is het een ander verhaal. Enigszins gelukkig is door de corona-lockdown mijn yoga op een laag pitje gezet. Of eigenlijk laat ik niet liegen; ik doe gewoon niet meer aan yoga. Mentaal gezien best wel prettig. Ik hoef mij nu namelijk niet meer in allerlei onmogelijke bochten en houdingen te wringen, maar het is voor mijn inmiddels stramme lichaam absoluut funest. Door één en heel soms twee keer per week aan yoga te doen, hield ik mijn lichaam een beetje soepel. Het sluiten van de yogaschool en het thuiswerken vanaf maart heeft mijn lichaam allesbehalve versoepeld. In tegendeel, mijn lichaam kwam behoorlijk vast te zitten.

Aftakeling versneld ingezet

Het werken aan mijn eettafel achter de laptop op een niet-ergonomische stoel, heeft volgens mij het aftakelen van mijn lichaam (wat wel een beetje bij vijftigers hoort) ook nog eens versneld ingezet. Dit betekende vervolgens dat ik eerst naar de osteopaat moest om een beetje ruimte te creëren in mijn enorme spiermassa’s en dat ik op mijn bijna-vijftigste ook nog eens Mensendieck-therapie ben gaan volgen. 

Het piept en het kraakt

Daar lig ik dan bij de Mensendieck-houdings-therapie wekelijks op een matje (toch een beetje dat yoga-gevoel) en mag ik allerlei oefeningen doen en daarbij naar mijzelf kijkend in een spiegelwand. Ik hoor mijn gewrichten dan letterlijk kraken en piepen. En dat moet dan ook nog eens in deze tijden met een mondkapje op. Dat maakt het er ook niet makkelijker op. Het lijkt zelfs een beetje of mijn longen ook opspelen alsof ik richting de tachtig ga, maar gelukkig weet ik wat dat betreft beter en ligt dát toch echt aan het mondkapje.

The amazing fifty’s

Maar hoe je het nu wendt of keert; ik ben echt op weg naar ‘the amazing fifty’s’. Ik vind het niets, maar ga er toch het beste van maken. Mocht je tips hebben, hoe ik deze ‘fantastic ride to the amazing fifty’s’ goed kan doorkomen, be my guest!